ความงามที่มากกว่าตาเห็น

เรื่อง : นิลุบล  พรพิทักษ์พันธุ์

            

นภกมล  ชะนะ อาจารย์และนักออกแบบเครื่องประดับ

          การได้สนุกกับการขีดเขียนและวาดรูปเล่นบนผนังบ้านในวัยเด็ก ทำให้นภกมล ชะนะ รู้ใจตัวเองมาตั้งแต่ยังอยู่ในวัยซนว่า มีใจรักในทางนี้ ระหว่างเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นก็ได้เรียนรู้ว่า งานที่ตัวเองชอบนั้นมีสาขาวิชารองรับสามารถเรียนต่อจนประกอบอาชีพได้ จึงไม่ลังเลที่จะมุ่งเอาดีทางด้านนี้  นภกมล เลือกเรียนด้านศิลปะที่โรงเรียนไทยวิจิตรศิลป์ จากนั้นก็ศึกษาต่อสาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร จนจบในปี 2536 ตามด้วยปริญญาโทอีก 1 ใบด้านการออกแบบเครื่องประดับและโลหะภัณฑ์จากมหาวิทยาลัยนอร์ทเท็กซัส เมืองเดนตัน มลรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ในปี 2545

          ระหว่างเรียนปริญญาโท ก็ได้ทำงานออกแบบควบคู่กับการเป็นผู้ช่วยสอน เมื่อกลับมาก็ทำงานด้านออกแบบให้กับบริษัท Barse & Co.,Ltd. อยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะมาเป็นอาจารย์ด้านการออกแบบเครื่องประดับและโลหะภัณฑ์ กลุ่มวิชาการออกแบบอุตสาหกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (KMITL) ซึ่งทำให้มีโอกาสร่วมงานกับโครงการส่งเสริมการออกแบบที่หน่วยงานราชการจัดขึ้นอยู่เสมอ  นภกมลเป็นหนึ่งในนักออกแบบที่ได้รับเลือกให้เข้าร่วมโครงการ Global SACICT 2011 ของ ศ.ศ.ป. โดยได้รับมอบหมายให้ออกแบบผลิตภัณฑ์เซรามิก เธอมองหาแรงบันดาลใจในการออกแบบจากแมลงชนิดต่างๆ ด้วยเหตุผลว่า “แมลงเป็นสัตว์ที่น่าสนใจ มีความสลับซับซ้อน น่าค้นหาทั้งในส่วนของรูปร่าง รูปทรง สีสัน และการดำรงชีวิต”

     

สร้างสรรค์จากแรงบันดาลใจจากงานจักสาน...กำไลที่ซ่อนไว้ซึ่งความอ่อนนุ่น 

           เธอค้นคว้าหาข้อมูลโดยเลือกแมลงหายาก ที่ค้นพบได้ในประเทศไทย เพราะอยากให้แมลงที่เลือกมาเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบมีความเกี่ยวเนื่องกับประเทศไทยโดยตรง ก่อนมาลงตัวที่ตัวด้วงดินขอบทองแดง เจ้าตัวเล่าว่า “ตัวด้วงที่เลือกนี้ พบกระจายอยู่ทั่วไปในประเทศไทย มีความน่าสนใจทั้งในส่วนของฟอร์มและสีสัน นอกจากจะมีลำตัวสีดำเงา ตัดด้วยขอสีทองแดงอย่างน่ามหัศจรรย์แล้ว ยังมีเท็กซ์เจอร์ที่น่าสนใจคือ พื้นปีกเป็นร่องตื้นๆ เรียงเป็นแถวยาว ส่วนเขาและหนวดก็มีลีลาสวยงาม”

          หลังจากศึกษาลักษณะต่างๆ และสีสันของตัวด้วงจากข้อมูลที่พบแล้ว เธอก็ลองร่างแบบร่างแรก ก็ได้คำแนะนำจาก มร.มาสสิโม่ ซุกกี้ ดีไซเนอร์ชื่อดังของอิตาลี ผู้รับหน้าที่ผู้นำเวิร์คช็อปของโครงการ Global SACICT 2011 ว่า น่าจะตัดทอนรายละเอียดออกไปบ้าง เธอจึงนำเอาส่วนเด่นๆ ของฟอร์มตัวด้วงมาใช้และบางดีไซน์ก็นำสองสามส่วนของตัวด้วงมาผสมผสานกัน ด้วยการทดลองปั้นและสร้างเท็กซ์เจอร์ด้วยดินน้ำมัน สุดท้ายก็ได้งานออกแบบมา 4 เซ็ท เป็นโคมไฟ 1 เซ็ท และแจกัน 3 เซ็ท ดีไซน์บางชิ้นจะมีการผสมผสานวัสดุอื่นๆ เพื่อเพิ่มความน่าสนใจ และสร้างสิ่ง “เซอร์ไพร์ส” ซึ่งเป็นสิ่งที่นภกมลชอบซ่อนไว้ในงานออกแบบของเธอเสมอ

จี้ "เมล็ดพันธุ์วิเศษจากสุวรรณภูมิ 1"

          เมื่อครั้งร่วมงานออกแบบเครื่องประดับในโครงการวิจัยแนวทางในการสร้างนวัตกรรมใหม่ทางการออกแบบเครื่องประดับ หรือที่เรียกว่า Project Glitz ที่สถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งประเทศทไทยจัดขึ้นในปี 2552 นภกมลออกแบบแหวนที่มิใช้สำหรับสวมใส่กับนิ้วแบบทั่วไป แต่แหวนของเธอใช้หนีบระหว่างนิ้วเป็นการเตือนให้เราต้องมีสติรู้ตัวในทุกขณะจิต ดั่งคำสอนในพุทธศาสนาและยังออกแบบกำไลที่ได้แรงบันดาลใจจากรูปทรงและลวดลายของงานจักสานกระบุง ซึ่งมีฐานโครงสร้างเป็นรูปหกเหลี่ยมแต่ปากกระบุงถูกรวบให้เป็นวงกลม โดยตัวเรือนกำไลด้านนอก ทำด้วยเงินเป็นลวดลายจักสาน ที่ละเอียดประณีตแต่สร้างพื้นผิวให้แลดูดินและเก่า โดยผ่านการลงดำ ส่วนด้านในของกำไลเป็นทองเงาวาว และมีการบุด้วยผ้าไหมสีแดงที่เย็บเป็นรูปทรงดอกบัว เพื่อเพิ่มความอ่อนนุ่มยามสวมใส่

แหวนที่ใช้หนีบระหว่างนิ้วเพื่อเตือนให้มีสติ

          “เวลาออกแบบ ชอบให้งานมีเซอร์ไพร์สซ่อนอยู่ทั้งในแง่ของรูปแบบและแนวความคิด อย่างกำไลที่ออกแบบให้ Project Glitz ต้องการสะท้อนให้เห็นความแตกต่างระหว่างความหยาบกระด้างที่เห็นจากภายนอก กับความประณีตพิถีพิถันและอ่อนนุ่มที่ซ่อนอยู่ภายใน เป็นงานที่ต้องพิจารณาลงไปในรายละเอียด เพื่อสัมผัสถึงความงดงาม” อาจารย์บอกเล่าความคิดในการออกแบบ

ที่มา :  Living Thai  ฉบับที่ 4 / 2553

เซลาดอน (Celadon)

Abstract
           Celadon glaze has been made since the ancient times. There are artifacts discovered and studied from various parts of old civilizations such as China , Korean ,Japan and Thailand. It is believed that the characteristic of this ceramic culture was set in China empire during Tsang’s Dynasty. The technique was passed though by generations and had influence on eastern and other western empire due to the uniqueness of the color, touch, and culture. Of course, ancient Sukhothai empire was introduced and it became production since then. The article gives details of history and specific glazing techniques. Characters of the glaze are also described in details.

เซลาดอน (Celadon)

              เซลาดอน หมายถึง ผลิตภัณฑ์ที่เผาอุณหภูมิสูงประมาณ 1,250 องศาเซลเซียสขึ้นไป ผลิต ภัณฑ์มีเนื้อแกร่ง เช่น สโตนแวร์ (Stoneware) และ พอร์สเลน (Porcelains) ที่เคลือบด้วยน้้าเคลือบสี เขียวอ่อน สีเขียวอมฟ้า สีเขียวอมเทา สีเขียวอมน้้าตาล สีเขียวเข้ม และมักมีรอยรานปรากฏอยู่ในผิว เคลือบเสมอ ค้าว่า “เซลาดอน” อาจมีที่มาจากการเลียนแบบสีของหยก ซึ่งชาวจีนถือว่า หยกเป็นอัญ มณีล้้าค่า คู่ควรแก่การเป็นเครื่องประดับของกษัตริย์ ซึ่งภาชนะเคลือบเซลาดอนของจีนในยุคแรก จะมีใช้เฉพาะในราชส้านักเท่านั้น ทางแถบตะวันตกเชื่อกันว่า ชื่อนี้ได้มาจากชื่อของตัวละครที่เล่น เป็นคนเลี้ยงแกะที่ชื่อ เซลาดอนซึ่งสวมเสื้อคลุมสีเขียวอมเทาในเรื่อง D’Urfe’s Romance ของ Astree ซึ่งเป็นละครที่ได้รับความนิยมมากใน คริสศตวรรษที่ 17 และเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ เคลือบ สีเขียวดุจหยกของจีนก้าลังเป็นที่นิยมอย่างมากในยุโรป คุณประดิษฐ์ ศรีวิชัยนันท์ กล่าวว่า ทาง เชียงใหม่ เชื่อว่า เซลาดอน มาจากค้าว่า “ศิลา” ที่แปลว่า หิน รวมกับค้าว่า “ดล” ซึ่งเป็นค้าในภาษา สันสกฤต แปลว่า “เคลือบบนหิน” หรือ “เคลือบหิน” ก็น่าฟังเพราะ เซลาดอนจัดอยู่ในประเภท เครื่องหิน (Stoneware) ที่เผาด้วยอุณหภูมิสูงจนแกร่งเหมือนหิน
จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ พบว่า เซลาดอน ผลิตขึ้นครั้งแรกในประเทศจีน ราวปลาย ราชวงศ์ถัง และต้นราชวงศ์ซ้อง ที่ต้าบลลุงฉวน มลฑลซีเกียง ราวช่วงคริสศตวรรษที่ 6-10 โดยใช้ ขี้เถ้าจากการเผาไหม้ ผสมกับดิน และหินฟันม้า เนื่องจากขี้เถ้ามีคุณสมบัติเป็นด่างจึงท้าหน้าที่ช่วย ให้เคลือบหลอมละลายได้ดี จากนั้นจีนได้พัฒนาการท้าเคลือบเซลาดอนเรื่อยมาจนดีขึ้นเป็นล้าดับ โดยเฉพาะเซลาดอนที่ผลิตจากเตาลุงฉวนนี้ ใช้เนื้อดินละเอียด สีขาวที่ช่วยเพิ่มความสดใสของ เคลือบให้ดูกระจ่าง และมีความลึก ภาชนะที่ผลิตจากเตาลุงฉวนนี้ มีลักษณะเนื้อแกร่งสีฟ้าอมเทา ผิวเคลือบมีลักษณะนุ่ม เรียบเนียนคล้ายผิวของหยก การตกแต่งมีทั้งการแกะลวดลาย การปั้นนูน และการกด ลวดลายในแบบพิมพ์แล้วน้ามาติดบนภาชนะ การผลิตเคลือบเซลาดอนในยุคแรกของ จีน เตาเผาเคลือบเซลาดอนจะถูกควบคุมโดยราชส้านัก และมีใช้กันเฉพาะในราชส้านักเทานั้น ความรู้เรื่องการท้าเคลือบเซลาดอนของจีนได้แพร่กระจายไปยังประเทศต่างๆที่อยู่ใกล้เคียง ได้แก่ เกาหลี ญี่ปุ่น และไทย ภายหลังจีนได้ผลิตภาชนะเคลือบเซลาดอนเป็นสินค้าส่งออกไปจ้าหน่ายยัง ภูมิภาคต่างๆ และยุโรป
เกาหลีได้รับอิทธิพลการท้าเคลือบเซลาดอนจากจีนสมัยราชวงศ์ซ้อง ราวปลาย คริสศต วรรษที่ 10 โดยมีแหล่งการผลิตอยู่ที่ พูอัน กังจิน ที่อยู่ทางตอนใต้ของเกาหลี การผลิตในยุคแรกมี เพียงเคลือบสีเขียว กระทั่งสมัยราชวงศ์โคเรียว เกาหลีได้น้ารูปแบบแจกันทรงเหม่ผิงของจีนมา

โดย ผศ.ศุภกา ปาลเปรม

           พัฒนา โดยปรับสัดส่วนของแจกันให้ดูอ่อนหวานมากขึ้น แต่ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งและงดงาม โดย ผสมผสานกับเทคนิคการใช้ดินสีขาว และสีด้า มาท้าการตกแต่งด้วยเทคนิคการขูดลวดลายแล้วถม ดินสีขาว สีด้า ลงบนลวดลายที่ขูดไว้จนเต็ม แล้วเคลือบทับด้วยเคลือบเซลาดอน ใสสีเขียว หลังเผา จะได้ภาชนะเคลือบสีเขียวใสคลุมพื้นภาชนะ และเกิดลวดลายที่มีน้้าหนักสีเขียวอ่อนไปจนถึงสี เขียวเข้ม เนื่องจากบริเวณลวดลายที่ถมดินสีขาวจะเกิดค่าน้้าหนักสีเขียวอ่อน ส่วนบริเวณลวดลายที่ ถมดินสีด้า จะเกิดค่าน้้าหนักสีเขียวเข้ม และบริเวณที่เป็นเนื้อภาชนะจะเกิดเป็นค่าน้้าหนักสีเขียว กลาง ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของเกาหลี และเรียกเทคนิคนี้ว่า “สังกัม” (Inlaid Celadon)

             ญี่ปุ่น รับอิทธิพลการท้าเซลาดอนจากจีน ในราว คริสศตวรรษที่ 13 โดยมีเมือง เซโตะ เป็น ศูนย์กลางกลางผลิตภาชนะเคลือบเซลาดอนแหล่งใหญ่ นอกจานี้ ญี่ปุ่น ยังรับอิทธิพลการท้าเคลือบ เซลาดอนส่วนหนึ่งมาจากช่างปั้นเกาหลีที่อาศัยในญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผลมาจากการถูกกวาดต้อนมาขณะ ท้าสงคราม เคลือบเซลาดอนของญี่ปุ่นในยุคแรกเป็นภาชนะเคลือบใสสีน้้าตาล จากนั้นญี่ปุ่นได้ พัฒนาผสมผสาน จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของญี่ปุ่น
       จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์พบว่า ประเทศไทยเริ่มมีการผลิตภาชนะเคลือบเซลาดอน ในสมัยสุโขทัย ช่วงระหว่าง คริสศตวรรษที่ 13-15 สันนิษฐานว่าได้รับอิทธิพลการท้าจากจีนเช่นกัน โดยมีแหล่งการผลิตแหล่งใหญ่อยู่ที่ สุโขทัย ศรีสัชนาลัย และแพร่กระจายขึ้นไปทางภาคเหนือ เช่น แหล่งเตาสันก้าแพง แหล่งเตาเวียงกาหลง แหล่งเตาพะเยา และแหล่งเตาพาน จังหวัดเชียงราย เป็น ต้น รูปแบบเซลาดอนของไทยในสมัยสุโขทัย มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาชนะที่ผลิตจากเตาลุงฉวน ของจีนมาก ต่างกันที่ลักษณะรูปทรงภาชนะและลวดลายสีน้้าตาลที่เขียนบนพื้นสีขาว ซึ่งเป็น ลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นของสุโขทัย นอกจากนี้ลักการใช้พู่กันเขียนลวดลายก็แตกต่างจากการเขียน ลวดลายแบบจีน ซึ่งช่างจีนมักใช้พู่กันเล่นสีตวัดเส้นอย่างมีความช้านาญตามแบบอย่างของจีน ส่วน ช่างไทยจะใช้วิธีเขียนแบบเลี้ยงเส้น ลวดลายที่นิยมเขียน ได้แก่ ลายปลา ลายดอกไม้ ลายจักร และ ลายสังข์ เป็นต้น นอกจาการเขียนลวดลายดังกล่าวแล้ว ยังมีการขูดแกะลวดลาย และปั้นนูนด้วย เช่นกัน การผลิตภาชนะเซลาดอน ของสุโขทัย ส่วนใหญ่ผลิตเป็นภาชนะใช้สอย ประเภท จาน ชาม และจากหลัก ฐานทางประวัติศาสตร์ พบว่าสุโขทัย จากหลักฐาน มีการพบภาชนะเซลาดอนของ สุโขทัยตามแหล่งชุมชนต่างๆ จึงสันนิษฐานว่ามีการผลิตภาชนะเซลาดอนเป็นสินค้าจ้าหน่ายภาย ในประเทศ บริเวณรอบอ่าวไทย และยังส่งออกไปจ้าหน่ายยังประเทศใกล้เคียง เช่น ประเทศอินโด นีเซีย ประเทศฟิลิปินส์ ประเทศมาเลเซีย และประเทศญี่ปุ่น เป็นต้น

         ส่วนผสมของเคลือบเซลาดอนในยุคโบราณจะใช้ขี้เถ้าที่ได้จากไม้เป็นวัตถุดิบหลัก เนื่อง จากขี้เถ้าไม้จะมีส่วนประกอบของธาตุที่เป็นด่างในปริมาณมาก ประกอบกับ อลูมินา และซิลิกา ปริมาณเล็กน้อย ซึ่งขี้เถ้าพืชแต่ละชนิดจะมีองค์ประกอบของธาตุที่แตกต่างกันไป ดังนั้นขี้เถ้าพืช เกือบทุกชนิดจึงหลอมลละลายได้ง่ายในอุณหภูมิ 1,200 องศาเซลเซียสขึ้นไป กลายเป็นเคลือบได้ ตามธรรมชาติ โดยสังเกตได้จากการเผาภาชนะในเตาฟืน ขี้เถ้าที่ได้จากการเผาไหม้จะปลิวไปเกาะ บนผิวชิ้นงานและหลอมกลายเป็นแก้วฉาบติดอยู่บนผิวชิ้นงาน และเพื่อให้สามารถควบคุมให้ เคลือบหลอมละลายในระดับอุณหภูมิที่ต้องการ จึงได้น้าขี้เถ้ามาผสมกับวัตถุดิบอื่น เช่น หินฟันม้า และดิน เป็นต้น
สูตรเคลือบเซลาดอนสมัยสุโขทัยเตรียมจาก ขี้เถ้าไม้ ผสมกับดินผิวนา ซึ่งในปัจจุบัน โรงงานที่ท้าผลิตภัณฑ์เซลาดอน ในจังหวัดเชียงใหม่ยังใช้อยู่ ได้แก่
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 1 (ศ.เสริมศักดิ์ นาคบัว :....) ขี้เถ้าไม้เนื้ออ่อน 25 %
ขี้เถ้าไม้เนื้อแข็ง 25 %
ดินผิวนา 50 %
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 2 (รศ.ไพรจิตร อิ่งศิริวัฒน์ : 149) ขี้เถ้าไม้ก่อ 15 %

ขี้ไม้รกฟ้า 15 %
ดินผิวนา 20 %
เฟลด์สปาร์ 50 %
Red Iron oxide 1 %
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 3 (รศ.ไพรจิตร อิ่งศิริวัฒน์ : 150) ขี้เถ้าไม้ก่อ 30 %
ขี้ไม้รกฟ้า 10 %
ดินผิวนา 60 %
Red Iron oxide 1 %
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 4 (รศ.โกมล รักษ์วงศ์ : 186) ขี้เถ้าไม้ยางพารา 30 %
ดินเหนียวสุราษฎร์ 4%
หินปูน 11%
หินฟันม้า 53 %
Red Iron oxide 2 %
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 4 (รศ.โกมล รักษ์วงศ์ : 186) ขี้เถ้าไม้เบญจพรรณ 30 %
ขี้เถ้าเปลือกหอย 10 % ดินเหนียวบางระจัน 20 %
หินฟันม้า 40 % นอกจากสูตรเคลือบเซลาดอนที่เตรียมจากขี้เถ้าไม้เป็นส่วนผสมหลักและเผาในบรรยากาศ
รีดักชันแล้ว ยังมีผู้คิดค้นการท้าเคลือบเซลาดอนที่น่าจะเรียกว่าเซลาดอนเทียม หมายถึงเคลือบสี เขียวที่เผาในบรรยากาศแบบออกซิเดชัน โดยใช้ Copper oxide หรือ Copper carbonate เป็นสารให้ สี ได้แก่ ตัวอย่างสูตรเคลือบดังต่อไปนี้
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 5 (รศ.ไพรจิตร อิ่งศิริวัฒน์ : 151) โพแทสเฟลด์สปาร์ 25 %
หินปูน 28% โดโลไมท์ 3% ดินขาว 27%

ซิลิกา 17% คอปเปอร์ออกไซด์ 0.5 %
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 6 (ผศ.ศุภกา ปาลเปรม ) เนฟฟารีน ไซยาไนท์ 90 %
แบเรียมคาร์บอเนต 5% แคลเซียมคาร์บอเนต 5% คอปเปอร์ออกไซด์ 0.5 %
เคลือบเซลาดอนสูตรที่ 7 (ผศ.ศุภกา ปาลเปรม ) เนฟฟารีน ไซยาไนท์ 35 %
ซิลิกา 35%
โดโลไมท์ 15 % แคลเซียมคาร์บอเนต 4%
ซิงค์ ออกไซด์ 3 % ดินขาว 8 %
คอปเปอร์ออกไซด์ 0.5% สีเขียวของเคลือบเซลาดอนเกิดจากธาตุเหล็กที่อาจผสมอยู่ในขี้เถ้าพืช หรือในดินที่ใช้เป็น
ส่วนผสมของเคลือบ หรืออาจเป็นแร่เหล็ก (Iron oxide) ที่เติมลงไปในส่วนผสมของเคลือบเพื่อเพิ่ม ความเข้มของสีเคลือบ โดยปกติแร่เหล็กที่ใช้ผสมเคลือบถ้าเผาในบรรยากาศออกซิเดชัน(Oxidation) จะให้สีน้้าตาลเหลือง น้้าตาลอ่อน ไปจนถึงน้้าตาลเข้ม และแดงเลือดนก ขึ้นอยู่กับปริมาณที่ใช้ผสม และถ้าเผาในบรรยากาศรีดักชัน (Reduction) จะให้สีเขียวอ่อนไปจนถึงสีเขียวเข้ม และสีน้้าตาลเทม โมกุ (Temmoku) การเปลี่ยนจากสีน้้าตาลเป็นสีเขียวนั้นเนื่องจากเหล็กเกิดการเปลี่ยนรูปจาก Ferric ไปเป็น Ferrous ดังสมการต่อไปนี้
Fe2O3 + CO 2FeO + CO2 หรือ Red Iron oxide + Carbon monoxide Black Iron oxide + Carbon dioxide
ลักษณะผิวเคลือบเซลาดอน จะมีตั้งแต่ ผิวทึบกึ่งด้านกึ่งมัน ไปจนกระทั่งใสเหมือนแก้ว ซึ่ง ขึ้นอยู่กับส่วนผสมของเคลือบ และระดับอุณหภูมิที่เผา สีเขียวของเคลือบเซลาดอน จะใช้ เหล็กออก ไซด์ผสมในเคลือบ ปริมาณ 1-2 % จะให้สีเขียวอ่อน หรือสีฟ้าอ่อน ถ้าผสมเหล็กออกไซด์ในเคลือบ

ปริมาณ 4-6 % จะให้สีเขียวเข้มอมน้้าตาล หรือสีเขียวขี้ม้า ถ้าผสมเหล็กออกไซด์ในเคลือบปริมาณ 10-15 % จะให้เคลือบสีน้้าตาลด้าเทมโมกุ
รอยรานของผิวเคลือบเซลาดอน เกิดขึ้นเนื่องจาก สัมประสิทธิ์การหดขยายตัวระหว่างเนื้อ ดินปั้นและน้้าเคลือบแตกต่างกัน และเนื่องจากในส่วนผสมของเคลือบเซลาดอนจะมีสารจ้าพวกด่าง ผสมอยู่ในปริมาณมาก มีผลให้เคลือบเกิดการขยายตัวหลังการเผาสูง จึงมักปรากฏมีรอยรานเกิดขึ้น ในผิวเคลือบเซลาดอนเสมอ และช่างปั้นอาจใช้เทคนิคการฝังสีลงตามรอยรานด้วยวิธีต่างๆ เช่น ใช้ หมึกจีนป้ายตามรอยรานของเคลือบ หรือใช้หมักภาชนะไว้ในกากใบชา หรืใช้น้้าเชื่อมทาลงในรอย รานแล้วน้าไปอบที่อุณหภูมิ 400 องศาเซลเซียส แล้วน้ามาล้างคราบน้้าตาลที่ไหม้ออกให้หมด ขนาดรอยรานของเคลือบขึ้นกับความหนา บางในการเคลือบด้วย เช่น หากเคลือบบางรอยรานจะมี ความละเอียดกว่าเคลือบหนา
ผลิตภัณฑ์เคลือบเซลาดอนของไทย ในปัจจุบันการพัฒนายังไม่ค่อยได้รับคามสนใจจาก ผู้บริโภคมากนัก ซึ่งสังเกตได้จากผลิตภัณฑ์เคลือบเซลาที่ผลิตออกจ้าหน่ายตามท้องตลาดทั่วไป ส่วนใหญ่จะพบว่ารูปลักษณ์ไม่ค่อยเปลี่ยนไปจากเดิมเท่าใดนัก คือเป็นแนวอนุรักษ์ ซึ่งผู้เขียนคิดว่า หากมีการพัฒนาให้มีความร่วมสมัยมากขึ้น และสามารถน้าไปใช้ประดับตกแต่งให้เข้ากับที่อยู่อาศัย สมัยใหม่ได้ จะเป็นทางเลือกให้ผู้บริโภคกลับมาให้ความสนใจมากขึ้น
บรรณานุกรม
โกมล รักษ์วงศ์, เอกสารคาสอน วิชา 552 4501 นาเคลือบ 2 , ภาควิชาเครื่องปั้นดินเผา คณะเทคโนโลยี
อุตสาหกรรมสถาบนั ราชภฏั พระนคร:กรุงเทพฯ,2538
สุรพล ด้าริห์กุล, เครื่องปั้นดินเผา มรดกไทย, สตาร์ปริ๊น จ้ากัด: กรุงเทพฯ, 2542.
เปี่ยมสุข เหรียญรุ่งเรือง, เอกสารประกอบการสอน : ประวัติศาสตร์เครื่องปั้นดินเผา, มปป
ศุภกา ปาลเปรม, เอกสารประกอบการสอน วิชา 365 108 เคลือบ, 1ภาควิชาเครื่องเคลือบดินเผา คณะมัณฑนศิลป์
มหาวทิ ยาลัยศลิ ปากร:กรุงเทพฯ,2547
ไพรจิตร อิ่งศิริวัฒน์, รวมสูตรเคลือบเซรามิกส์ : กรุงเทพฯ, โอเอส พริ้นติ้ง เฮาส์, 2537
เสริมศักดิ์ นาคบัว, เตาเผาเครื่องเคลือบดินเผาทางภาคเหนือของประเทศไทย : กรุงเทพฯ, คณะมัณฑนศิลป์
มหาวทิ ยาลัยศลิ ปากร,2512
Hamer Frank, The Potter’s Dictionary of Material and Technique. London: Pitman Publishing, 1975 Grebanier Joseph, Chinese Stoneware Glazes, London: Pitman Publishing, 1977
Rhodes Daniel, Clay and Glazes for the Potter, United States of America: Krause Publications, 2000 www.artsmia.org , 22/10/2551
www.korean-arts.com , 21/10/2551
www.metmuseum.org , 14/10/2551
www.21ceramic.com , 19/8/2551 

โครงการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่อง “การสร้างความรู้ด้วยกระบวนการแบ่งปันความรู้และการถอดความรู้-ประสบการณ์การเรียนรู้”

ความสำคัญ

        ความรู้ ถือเป็นทรัพยากรที่มีคุณค่ายิ่งสำหรับองค์กร ความรู้จำแนกเป็น 2 ประเภท คือ 1) ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เป็นความรู้ที่ได้จากประสบการณ์ พรสวรรค์ หรือสัญชาติญาณของแต่ละบุคคลในการทำความเข้าใจในสิ่งต่างๆ เป็นความรู้ที่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดหรือลายลักษณ์อักษรได้โดยง่าย เช่น ทักษะในการทำงาน งานฝีมือ หรือการคิดเชิงวิเคราะห์ และ 2) ความรู้ที่ชัดแจ้ง (Explicit Knowledge) เป็นความรู้ที่สามารถรวบรวม ถ่ายทอดได้โดยผ่านวิธีการต่างๆ เช่น การบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ทฤษฎี คู่มือต่างๆ ทั้งนี้ องค์กรสามารถรวบรวมความรู้ที่มีอยู่ภายในองค์กรซึ่งกระจัดกระจายอยู่ในตัวบุคคลหรือเอกสารมาพัฒนาให้เป็นระบบเพื่อให้ทุกคนในองค์กรสามารถเข้าถึงความรู้และพัฒนาตนเองให้เป็นผู้รู้ รวมทั้งปฏิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิภาพได้ด้วยกระบวนการจัดการความรู้ (Knowledge Management Process) ซึ่งมีกระบวนการหรือขั้นตอนหลักๆ 6 ขั้นตอนดังนี้ 1) กำหนดขอบเขตประเด็นความรู้ที่ต้องการจัดการความรู้ 2) สร้างหรือแสวงหาความรู้ที่ต้องการ 3) จัดเก็บความรู้ให้เป็นระบบ 4) ประมวลและกลั่นกรองความรู้ที่ได้รับจากการจัดการความรู้ 5) จัดเวทีเพื่อการแบ่งปันและแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน  และ 6) นำความรู้ไปใช้ในการทำงาน

        ทั้งนี้ มหาวิทยาลัยรังสิตมีนโยบายในการขับเคลื่อนไปสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ ตอบสนองต่อมาตรฐานการประกันคุณภาพของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา(สกอ.) ในองค์ประกอบที่ 7 การบริหารและการจัดการ ตัวบ่งชี้ที่ 7.2 การพัฒนาสถาบันสู่สถาบันเรียนรู้ เกณฑ์การประเมิน ข้อ 1-5 จึงมีการจัดทำ “แผนดำเนินงานการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยรังสิต” โดยมีกระบวนการดำเนินงานอย่างเป็นขั้นตอน เริ่มจากการจัดตั้งคณะกรรมการการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัย และคณะอนุกรรมการการจัดการความรู้ 5 ด้าน ได้แก่ ด้านเทคนิคการเรียนการสอน ด้านเทคนิคการพัฒนาภาษาอังกฤษ ด้านธรรมาธิปไตย ด้านงานวิจัยและงานสร้างสรรค์ และด้านการบริหารจัดการที่เป็นเลิศ จากนั้นได้มีการมอบหมายให้คณะกรรมการฯ และคณะอนุกรรมการฯ แต่ละด้าน ทำภารกิจร่วมกันเพื่อสร้างกระบวนการจัดการความรู้ภายในมหาวิทยาลัยและขยายผลไปสู่คณะวิชาและหน่วยงานต่างๆ ในการลงมือปฏิบัติ ซึ่งปรากฏรายละเอียดตามแผนการดำเนินงานการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยรังสิต

        การดำเนินงานตามแผนฯ ดังกล่าว ได้มีการปฏิบัติมาอย่างต่อเนื่องตามระยะเวลาที่กำหนด ซึ่งศูนย์สนับสนุนและพัฒนาการเรียนการสอน ในฐานะเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบเป็นเลขานุการของคณะกรรมการการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยรังสิต และมีภารกิจให้การสนับสนุนองค์ความรู้โดยการจัดการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการเพื่อถ่ายทอดความรู้และแนวทางปฏิบัติเกี่ยวกับการสร้างความรู้ด้วยกระบวนการแบ่งปันความรู้และการถอดความรู้และประสบการณ์

การเรียนรู้ให้แก่คณะวิชาต่างๆ ตามลำดับขั้นตอนของแผนฯ ในลำดับที่ 12 จึงได้จัดโครงการนี้ขึ้นเพื่อสร้างความรู้ให้ตรงกันสำหรับการขับเคลื่อนการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัยรังสิตให้เป็นไปในทิศทางที่สอดคล้องกันให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างบรรลุผลสำเร็จตามเป้าหมาย

วัตถุประสงค์

1. เพื่อสร้างการรับรู้และให้ความรู้แก่ผู้เข้ารับการฝึกอบรมในเรื่อง นโยบาย วัตถุประสงค์ เป้าหมาย และกระบวนการ  ขั้นตอนทางการปฏิบัติเกี่ยวกับการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัยรังสิต

2. เพื่อสร้างความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับแนวทางปฏิบัติการจัดการความรู้  การสร้างความรู้ด้วยกระบวนการแบ่งปันความรู้และการถอดความรู้และประสบการณ์การเรียนรู้ให้แก่ผู้เข้ารับการฝึกอบรม

3. เพื่อให้ความรู้และคำแนะนำเกี่ยวกับการใช้งานระบบการจัดการความรู้ อันได้แก่ เว็บไซต์  เว็บท่าความรู้  สารานุกรมออนไลน์ (วิกิพีเดีย) ฯลฯ ของมหาวิทยาลัยรังสิตให้แก่ผู้เข้ารับการฝึกอบรม

             

กลุ่มเป้าหมาย

ผู้แทนจากคณะวิชาต่างๆ ที่ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้รับผิดชอบงานด้านการจัดการความรู้ของคณะวิชา จำนวนรวมทั้งสิ้น ประมาณ 60 คน

หน่วยงานที่รับผิดชอบ

ศูนย์สนับสนุนและพัฒนาการเรียนการสอน

รูปแบบการฝึกอบรม

การฝึกอบรมเป็นแบบบรรยายผสมผสานกับการฝึกปฏิบัติ ดังนี้

-          การบรรยาย ในหัวข้อ นโยบาย วัตถุประสงค์ เป้าหมาย กระบวนการ/ขั้นตอน และแนวทางการขับเคลื่อนการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัยรังสิตไปสู่การสร้างระบบการจัดการความรู้

-          การบรรยายในหัวข้อ การสร้างความรู้ด้วยกระบวนการแบ่งปันความรู้และการถอดความรู้และประสบการณ์การเรียนรู้

-          การสาธิตตัวอย่างและฝึกปฏิบัติการถอดความรู้และประสบการณ์การเรียนรู้ด้านเทคนิคการเรียนการสอน  ด้านเทคนิคการพัฒนาภาษาอังกฤษ  ด้านธรรมาธิปไตย ด้านงานวิจัยและงานสร้างสรรค์ และด้านการบริหารจัดการที่เป็นเลิศ

-          การนำเสนอเว็บไซต์ KM ของมหาวิทยาลัยรังสิต

วันเวลาและสถานที่

              วันอังคารที่ 23 เมษายน 2556 เวลา 13.00-16.30 น. ณ ห้อง 1-605 อาคาร อาทิตย์ อุไรรัตน์  

วิทยากร

-          รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ

-          ผู้อำนวยการศูนย์สนับสนุนและพัฒนาการเรียนการสอน

-          ดร.จิรัชฌา วิเชียรปัญญา

-          ดร.กฤษดา ศรีแผ้ว

-          ผู้ทรงคุณวุฒิภายในมหาวิทยาลัยรังสิต

ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ

1. ผู้เข้ารับการฝึกอบรมได้รับความรู้ เรื่อง นโยบาย วัตถุประสงค์ เป้าหมาย และกระบวนการขั้นตอนทางการปฏิบัติ เกี่ยวกับการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัยรังสิต

2. ผู้เข้ารับการฝึกอบรมเกิดความเข้าใจเกี่ยวกับการสร้างความรู้ด้วยกระบวนการแบ่งปันความรู้และการถอดความรู้และประสบการณ์การเรียนรู้

3. ผู้เข้ารับการฝึกอบรมสามารถนำความรู้ที่ได้รับไปใช้ในการปฏิบัติงานจริงภายในคณะวิชาของตนเองได้

วิธีประเมินโครงการและค่าเป้าหมาย

-    เชิงปริมาณ >         จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการมีไม่น้อยกว่า ร้อยละ 80 ของเป้าหมาย

-    เชิงคุณภาพ >         คะแนนความคิดเห็นของผู้เข้าร่วมโครงการที่มีต่อวิทยากร ประโยชน์ที่ได้รับและการดำเนินการจัดงาน มีค่าไม่น้อยกว่า 4.00

-------------------------------------------------------------------------

กำหนดการ

โครงการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ

เรื่อง “การสร้างความรู้ด้วยกระบวนการแบ่งปันความรู้และการถอดความรู้-ประสบการณ์การเรียนรู้”

วันอังคารที่ 23 เมษายน 2556 เวลา 13.00-16.30 น.

ณ ห้อง 1-605 อาคาร อาทิตย์ อุไรรัตน์

****************************************************************

12.30-13.00 น.   -   ลงทะเบียน

13.00-13.15 น.   -   พิธีเปิดการฝึกอบรม โดย รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ

13.15-14.00 น.   -   การบรรยายในหัวข้อ นโยบาย วัตถุประสงค์ เป้าหมาย กระบวนการ/ขั้นตอน และแนวทางการขับเคลื่อนการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัยรังสิต  โดย รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ

                             -   การบรรยายในหัวข้อ การสร้างความรู้ด้วยกระบวนการแบ่งปันความรู้และการถอดความรู้-ประสบการณ์การเรียนรู้  โดย ดร.จิรัชฌา  วิเชียรปัญญา

14.00-16.00น.    -   การสาธิตตัวอย่างและฝึกปฏิบัติการถอดความรู้-ประสบการณ์การเรียนรู้ ด้านเทคนิคการเรียน  การสอน  ด้านเทคนิคการพัฒนาภาษาอังกฤษ  ด้านธรรมาธิปไตย ด้านงานวิจัยและงานสร้างสรรค์ และด้านการบริหารจัดการที่เป็นเลิศ

16.00-16.25น.    -   การนำเสนอเว็บไซต์ KM ของมหาวิทยาลัยรังสิต โดย ดร.กฤษดา ศรีแผ้ว

16.25-16.30น.    -  ปิดการฝึกอบรม โดย ผู้อำนวยการศูนย์สนับสนุนและพัฒนาการเรียนการสอน

-------------------------------------------------------------------

วันที่: 23 เมษายน 2556 12:30 น. - 16:30 น.

อาคาร: อาคาร 1 อาทิตย์ อุไรรัตน์ ห้อง: 605

ผู้รับผิดชอบโครงการ: ลิขิต นีรนาทภูรี

มีผู้เข้าร่วมโครงการทั้งหมด 99 ท่าน จากคณะ/หน่วยงานทั้งหมด 36 คณะ/หน่วยงาน

#	ชื่อผู้เข้าร่วมโครงการ	ส่งชื่อล่วงหน้า	ลงทะเบียนเข้างาน
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ
1.	ศิริวรรณ วาสุกรี		2013-05-01 08:38:57
2.	โกวิท รพีพิศาล		2013-05-01 08:38:57
3.	เสาวนีย์ พัชรเจริญพงศ์		2013-05-01 08:38:57
คณะกายภาพบำบัด
4.	ศิริพร วงศ์สายญาติ		2013-05-01 08:38:57
5.	พัชรินทร์ ขาวรุ่งเรือง		2013-05-01 08:38:57
6.	จันทนา อดิสรณกุล		2013-05-01 08:39:17
สถาบันการทูตและการต่างประเทศ
7.	วุฒิสิฐ วิรยศิริ		2013-05-01 08:40:13
คณะเทคนิคการแพทย์
8.	สวรรยา พงศ์ปริตร		2013-05-01 08:40:13
9.	อรอุมา ญาณพาณิชย์		2013-05-01 08:40:13
10.	อังสนา โยธินารักษ์		2013-05-01 08:40:13
คณะศิลปศาสตร์
11.	นครเทพ ทิพยศุภราษฎร์		2013-05-01 08:40:46
12.	ปวริศร ซ่อมศิลป์		2013-05-01 08:51:29
13.	วรพล มหาแก้ว		2013-05-01 08:51:44
14.	สุกัลยา วงศ์ชมบุญ		2013-05-01 08:51:44
สถาบันภาษา
15.	จิตติมาน เกียรติวชิรพันธ์		2013-05-01 08:40:46
16.	สุพัตรา ตู้จินดา		2013-05-01 08:40:46
คณะพยาบาลศาสตร์
17.	อำภาพร นาวงศ์พรหม		2013-05-01 08:41:18
18.	วลัยพร นันท์ศุภวัฒน์		2013-05-01 08:41:18
19.	วิลาวัลย์ อุดมการเกษตร		2013-05-01 08:41:18
สถาบันการบิน
20.	ศุภกฤต อริยะปรีชา		2013-05-01 08:45:00
21.	พินิจ ชาติไทย		2013-05-01 08:45:00
22.	ประพนธ์ จิตตะปุตตะ		2013-05-01 08:45:00
23.	ณัฐพล สุขอ้น		2013-05-01 08:45:00
Chinese Business
24.	ดวงพร คชายั่งยืน		2013-05-01 08:41:57
วิทยาลัยนวัตกรรมสังคม
25.	ดารณี อินทะแสน		2013-05-01 08:42:32
26.	ชนัฐนันท์ มณฑาทอง		2013-05-01 08:42:32
คณะวิทยาศาสตร์
27.	ทัศนีย์ ปัญจานนท์		2013-05-01 08:46:07
28.	ธเนศ พงศ์ธีรัตน์		2013-05-01 08:46:07
29.	สุธารทิพย์ เรืองประภาวุฒิ		2013-05-01 08:46:07
30.	กาญจนา จันทร์ประเสริฐ		2013-05-01 08:46:07
31.	วรัชญา ธนูศิลป์		2013-05-01 08:46:07
32.	ปานันท์ กาญจนภูมิ		2013-05-01 08:46:22
33.	พงษ์จันทร์ อยู่แพทย์		2013-05-01 09:12:16
คณะอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการบริการ
34.	เสรี วังส์ไพจิตร		2013-05-01 08:47:17
35.	นวพันธ์ คงสวัสดิเกียรติ		2013-05-01 08:47:17
36.	ดุสิต ศิริสมบัติ		2013-05-01 08:47:17
คณะทันตแพทยศาสตร์
37.	สายสวาท ทองสุพรรณ		2013-05-01 08:47:17
38.	สิรวิชฐ์ สถาปนา		2013-05-01 08:47:17
39.	ณัฐวุฒิ ศุภชวโรจน์		2013-05-01 08:47:50
40.	ปรารถนา ยอดมโนธรรม		2013-05-01 08:47:50
41.	พรพัชรินทร์ วงศ์สายศรี		2013-05-01 08:55:53
คณะบัญชี
42.	นิ่มนวล วิเศษสรรพ์		2013-05-01 08:49:22
43.	อริสรา ธานีรณานนท์		2013-05-01 08:49:22
คณะการแพทย์แผนตะวันออก
44.	สุภางค์ วงษ์ขันธ์		2013-05-01 08:49:22
45.	มานพ แก้วกล้า		2013-05-01 08:49:22
บัณฑิตวิทยาลัย
46.	วรรณี ศุขสาตร		2013-05-01 08:51:29
47.	ไพกานท์ รักษาสุทธิพันธ์		2013-05-01 08:51:29
48.	กิตติพันธ์ คงสวัสดิ์เกียรติ		2013-05-01 08:51:29
49.	เพียงจันทร์ จริงจิตร		2013-05-01 08:51:29
คณะนิติศาสตร์
50.	สุธีราภรณ์ แสงจันทร์ศรี		2013-05-01 08:52:41
51.	อนันต์ สันติภาพ		2013-05-01 08:52:41
52.	วศิน อสันโน		2013-05-01 08:52:41
53.	ศรินทิพย์ ประเศรษฐานนท์		2013-05-01 08:52:41
คณะเทคโนโลยีชีวภาพ
54.	ณัฐ เทพหัตถุ		2013-05-01 08:53:40
55.	สุเทพ ชูช่วย		2013-05-01 08:53:40
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
56.	มนต์ชัย บุญยะวิภากุล		2013-05-01 08:53:40
สถาบันรัฐประศาสนศาสตร์
57.	สงคราม สมณวัฒนา		2013-05-01 08:54:05
คณะศิลปะและการออกแบบ
58.	วราวรรณ สุวรรณผาติ		2013-05-01 08:54:51
59.	สุขเกษม อุยโต		2013-05-01 08:54:51
60.	คงรัฐ สุนทรโรจน์พัฒนา		2013-05-01 08:54:51
61.	สุภาวดี จุ้ยศุขะ		2013-05-01 08:54:51
62.	ชินภัศร์ กันตะบุตร		2013-05-01 08:54:51
คณะทัศนมาตรศาสตร์
63.	วุฒิไกร บูรณ์วรุตม์		2013-05-01 08:55:53
64.	เมธี จรัสอรุณฉาย		2013-05-01 08:55:53
วิทยาลัยนานาชาติ
65.	ชุติสันต์ เกิดวิบูลย์เวช		2013-05-01 08:55:53
66.	อุษณีย์ มะลิสุวรรณ		2013-05-01 08:55:53
คณะนิเทศศาสตร์
67.	จิรัชฌา วิเชียรปัญญา		2013-05-01 08:57:38
68.	ธิราภรณ์ กลิ่นสุคนธ์		2013-05-01 08:57:38
69.	บุปผา บุญสมสุข		2013-05-01 08:57:38
70.	อรรถญา พิกุลพารุ่งโรจน์		2013-05-01 08:57:38
วิทยาลัยบริหารธุรกิจและรัฐกิจ
71.	อารณีย์ วิวัฒนาภรณ์		2013-05-01 08:59:11
72.	วันวิชิต บุญโปร่ง		2013-05-01 08:59:11
คณะบริหารธุรกิจ
73.	ภูริพัฒน์ ชาญกิจ		2013-05-01 08:59:11
74.	ณัฐธงชัย ตรีทวีวงศ์กุล		2013-05-01 08:59:11
75.	ปิยภรณ์ ชูชีพ		2013-05-01 08:59:11
76.	ณัฎฐยศ สุริยเสนีย์		2013-05-01 08:59:24
วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์
77.	อภิวัฒน์ สูยะโพธ		2013-05-01 09:00:46
78.	พันธ์ศักดิ์ ไทยสิทธิ		2013-05-01 09:00:46
79.	กิตติศักดิ์ ไตรพิพัฒพรชัย		2013-05-01 09:08:15
คณะดิจิทัลอาร์ต
80.	นัฐวุฒิ สีมันตร		2013-05-01 09:00:46
81.	สุทัศน์ ปาละมะ		2013-05-01 09:00:46
82.	เอกชัย เกียรติเฉลิมพร		2013-05-01 09:00:46
คณะศึกษาศาสตร์
83.	สุรีย์พร ท้วมทอง		2013-05-01 09:01:15
84.	ณิชา คงชม		2013-05-01 09:01:15
วิทยาลัยแพทยศาสตร์
85.	ปัณณวิชญ์ วงศ์วิวัฒนานนท์		2013-05-01 09:02:47
86.	ปาณิสรา ผลบุญ		2013-05-01 09:02:47
87.	ธนิศา กลันเนียม		2013-05-01 09:02:47
คณะเศรษฐศาสตร์
88.	ภิรมย์ จั่นถาวร		2013-05-01 09:03:41
สำนักหอสมุด
89.	พัชรา หาญเจริญกิจ		2013-05-01 09:03:41
90.	นฤมล พฤกษศิลป์		2013-05-01 09:03:41
91.	รัตนาภรณ์ กาศโอสถ		2013-05-01 09:03:41
92.	เยาวรัตน์ บางสาลี		2013-05-01 09:03:41
93.	ดาวรัตน์ แท่นรัตน์		2013-05-01 09:04:24
94.	จุรีรัน์ เกลี้ยงแก้ว		2013-05-01 09:04:24
95.	ชะอ้อน พันถัน		2013-05-01 09:04:24
สำนักงานบุคคล
96.	กสิณ จันทร์เรือง		2013-05-01 09:08:15
สถาบันวิจัย
97.	กนกรัตน์ ครูกิมโสม		2013-05-01 09:08:15
สำนักงานพัฒนาสังคม
98.	สาวิตรี ดีดวง		2013-05-01 09:08:15
ศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศ
99.	มรรคพล สุรัชฎาภรณ์		2013-05-01 09:12:01